Είσοδος Επικοινωνία Περιεχόμενα Links Χαιρετισμός

ΟΜΙΛΙΑΙ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΙΝ ΕΠΙ ΤΗ 70Η ΕΠΕΤΕΙΩ
ΑΠΟ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΦΩΤΙΟΥ Β'

(8 Ἰουλίου 2006)

ερώτατε Ποιμενάρχα τῆς θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας ἅγιε Πριγκηποννήσων κ. Ἰάκωβε,

ερώτατοι ἀδελφοὶ Ἀρχιερεῖς, Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,ποδίδοντες τὸν δίκαιον ἔπαινον καὶ τὰ ἐκ βαθέων εὐχαριστήρια τῷ τοσοῦτον συντόνως καὶ εὐστόχως προλαλήσαντι Πρωτοπρεσβυτέρου τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας λίαν ἀγαπητῷ πατρὶ Γεωργίῳ διὰ τὴν ἐμπεριστατωμένην εἰσήγησιν περὶ τοῦ τιμίου προσώπου τοῦ ἀοιδίμου προκατόχου τῆς ἡμετέρας Μετριότητος κυροῦ Φωτίου τοῦ ἀπὸ Δέρκων, εὑρισκόμεθα εἰς τὴν αὐτὴν δυσχερῆ θέσιν, εἰς ἥν εὑρέθη καὶ ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Πριγκηποννήσων Δωρόθεος ὁμιλήσας πρὸ τεσσαρακονταετίας διὰ τὸν κλεινὸν τοῦτον Πατριάρχην:

Εἶναι δύσκολο νὰ γραφῇ ἡ ἱστορία του χωρὶς βαθειὰ προετοιμασία καὶ προσευχὴ καὶ νηστεία. Χωρὶς ἀτμόσφαιρα Μοναστηριοῦ, κανδήλας καὶ εἰκονοστασίου, ὑπονοῶν διὰ τῶν φράσεων τούτων, ὅτι ὁ Πατριάρχης Φώτιος διῆλθεν ἅπαντα τὸν κατὰ πάντα χριστιανικὸν βίον Του, καὶ οὐχὶ μόνον τὴν πενταετίαν τῆς Πατριαρχείας αὐτοῦ, ἐν προσευχῇ, νηστείᾳ, ἀγρυπνίαις, τοὐτέστιν ὡς ἀληθὴς ἀσκητὴς καὶ γνήσιος ἐκφραστὴς τοῦ Ὀρθοδόξου ἀσκητικοῦ φρονήματος καὶ ἤθους τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, συγχρόνως οὐδόλως ἀφιστάμενος ἢ ἐπιλανθανόμενος τῶν ποικίλων καθηκόντων τῶν ἀπορρεόντων ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματός Του.

Βεβαίως ἡ ἱστορία τοῦ ὑπὸ λίαν εὐγνώμονα μνείαν μακαριστοῦ Προκατόχου ἡμῶν ἐγράφη ὑπὸ διαφόρων ὁτὲ μὲν πλατύτερον καὶ ἀναλυτικώτερον, ὁτὲ δὲ ἐν βραχυλογίᾳ συντομώτερον. Δὲν δύναται, ὅμως οὐδόλως νὰ περιγραφῇ ἡ ἐσωτέρα πνευματικὴ ζωὴ οὐχὶ μόνον τούτου, ἀλλ᾽ οἰασδήποτε ἀνθρωπινῆς ψυχῆς, καθ᾽ ὅσον τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια μόνον ὁ καρδιογνώστης Κύριος γνωρίζει, ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς.

μεῖς θὰ ἐπιμείνωμεν σήμερον εἰς ἕν χαρακτηριστικὸν στοιχεῖον τῆς καλλικάρπου Πατριαρχείας τοῦ ἀειμνήστου Ἀνδρός: τὴν ἄρνησιν νὰ δεχθῇ δελτίον ταυτότητος (νοφούσιον) ἄνευ ἀναγραφῆς τῆς ἰδιότητος αὐτοῦ ὡς Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Τῆς ἰδιότητος, ἡ ὁποία καὶ σήμερον εἰσέτι σκοπίμως καὶ ἀνιστορήτως ἀμφισβητοῦν οἱ μὴ εἰδότες τὴν ἐν γένει ἐκκλησιαστικὴν ζωὴν καὶ τὴν ἱστορικὴν ἐξέλιξιν καὶ ὅλως εἰδικὴν θεολογικὴν καὶ ἐκκλησιολογικὴν σημασίαν τοῦ ὅρου τούτου, συνοδεύοντος ὡς ἡ σκιὰ τὸν ἄνθρωπον καὶ χαρακτηρίζοντος ἤδη ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ ς´ αἰῶνος τοὺς ἄχρι σήμερον διατελέσαντας Πατριάρχας Κωνσταντινουπόλεως.

Εἰς τὰ ἐν τῷ Πηδαλίῳ σχόλια τοῦ ΚΗ´ Κανόνος τῆς Ἁγίας Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ μέγας διδάσκαλος καὶ κανονολόγος Ὅσιος Νικόδημος, ἐξηγῶν διὰ μακρῶν τὴν ἀπαρχὴν καὶ τὴν ἐξέλιξιν τῆς προσωνυμίας τοῦ ἑκάστοτε Πατριάρχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ὡς Οἰκουμενικοῦ, σημειοῖ: Τὸ Οἰκουμενικός, δύο τινὰ δηλοὶ, ἢ γὰρ ἐκλαμβάνεται ἁπλῶς ἐν τῇ καθ᾽ ὅλου Ἐκκλησίᾳ, δηλαδὴ ὅτι ἐστὶν Ἐπίσκοπός τις ἔχων ἐξουσίαν ἰδικὴν καὶ μοναρχικὴν ἐν τῇ καθ᾽ ὅλου Ἐκκλησία ἢ δηλοῖ πολὺ μέρος τῆς Οἰκουμένης. Καθ᾽ ὅ καὶ βασιλεῖς πολλοὶ καίτοι μὴ ὄντες κύριοι ὅλης τῆς Οἰκουμένης λέγονται ὅμως Οἰκουμένης Δεσπόται, καθ᾽ ὅσον δηλαδὴ πολὺ μέρος τῆς Οἰκουμένης ἐξουσιάζουσι. Κατὰ μὲν τὸ πρῶτον σημαινόμενον, λοιπόν, οὐ λέγεται ποτὲ Οἰκουμενικὸς ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλ᾽ οὐδὲ ὁ Ῥώμης ἢ ἄλλος τινάς, εἰ μὴ μόνον ὁ Χριστός, ὁ τῆς Οἰκουμένης ὅλης ἀληθῶς Πατριάρχης... λέγεται δὲ κατὰ τὸ δεύτερον σημαινόμενον, διὰ τὸ πολὺ μέρος τῆς Οἰκουμένης ἔχειν ὑφ᾽ ἑαυτὸν καὶ πρὸς τούτοις διὰ τὸν ζῆλον καὶ τὴν πρόνοιαν ὅπου ἔχει εἰς τὴν φυλακὴν τῆς Πίστεως καὶ τῶν Συνοδικῶν καὶ πατρικῶν παραδόσεων, ὄχι μόνον ἐν τῇ ἑαυτοῦ διοικήσει, ἀλλὰ καὶ ἐν ταῖς λοιπαῖς (Πηδάλιον, σέλ. 208, 9), τῆς λέξεως λοιπαῖς ὑπονοούσης ἀσφαλῶς τὴν λέξιν βαρβαρικοῖς του αὐτοῦ λίαν σημαντικοῦ ΚΗ´ Κανόνος.

ερώτατοι ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

μεῖς οὐ περὶ κενῶν λεξιδίων καὶ τίτλων κοσμικὴν δόξαν περιεχόντων ἐρίζομεν καὶ ἀγωνιζόμεθα καὶ ὑπερμαχοῦμεν. Ό,τι σήμερον ἔχομεν, τὸ παρελάβομεν ὡς πολύτιμον ἀπόσταγμα τῆς μακραίωνος ἐκκλησιαστικῆς πείρας τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, πείρας ἐμπνεόμενης πάντοτε ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ καθοδηγοῦντος τὴν πνευματικὴν Ναῦν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. Οἱ κοσμικοὶ τίτλοι ἄνευ οὐσιαστικοῦ περιεχομένου παρέρχονται ὁμοῦ ὡς χοῦς πλατειῶν μετὰ καὶ τῶν φερόντων αὐτούς. Ὅσα ὅμως ἐλάλησε καὶ ἐνέπνευσεν ὁ Παράκλητος εἰς τοὺς ἑκάστοτε Ἁγίους τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπους, ποῖοι εἴμεθα ἡμεῖς καὶ τίνι δικαιώματι δυνάμεθα νὰ καταφρονῶμεν καὶ παραβλέπωμεν; Ὡς ἐκ τούτου, εἶναι τοσοῦτον σημαντικὸν νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν Οἰκουμενικότητα τοῦ Πατριαρχείου μας, ὡς ἐὰν ἠθέλομεν νὰ ἐκδάρωμεν μαζοχιστικῶς καὶ πάνυ ἀνοήτως τὰ ὑλικὰ σώματα, διὰ νὰ τὰ ἀποπνευματοποιήσωμεν τάχα, μὲ φυσικὸν ἀποτέλεσμα νὰ ἀποθάνουν ἀκαρεὶ ταῦτα.

Τὸ ἐπιδηλοῦμεν καὶ διὰ μίαν εἰσέτι φορὰν καὶ θὰ τὸ ἐπαναλαμβάνωμεν ἄχρι τέλους τῆς ζωῆς ἡμῶν: Δὲν προτιθέμεθα νὰ ἀρνηθῶμεν ἰῶτα ἐν ἤ μίαν κεραίαν ἐξ ὅσων ἐν μαρτυρικοῖς αἵμασι καὶ ἱδρῶσι συνεχοῦς ἐσωτερικοῦ μαρτυρίου παρέλαβον καὶ παρέδωκαν ἡμῖν ἀδιαλώβητα οἱ πρὸ ἡμῶν ἡγούμενοι τῆς Πίστεως καὶ ἐν προκειμένῳ καὶ ὁ μακαριστὸς οὗτος Πατριάρχης Φώτιος, ὁ ἐπὶ πενταετίαν μόνον πατριαρχεύσας κατὰ τὰς θείας βουλὰς ἀλλὰ τοσοῦτον κλεῒσας τὸν Πάνσεπτον Οἰκουμενικὸν ἡμῶν Θρόνον.

Τούτου ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμούμεθα τὴν πίστιν, διότι ἡ μὲν παιδιόθεν ἀναστροφὴ αὐτοῦ ὑπῆρξεν, ὡς γνωστόν, χριστοειδὴς καὶ μαρτυρική, ἡ δὲ πίστις ἰσάξιος τῶν μεγάλων Πατριαρχῶν καὶ δὴ τοῦ ὁμωνύμου προστάτου αὐτοῦ Μεγάλου Φωτίου.
Εἴη ἡ μνήμη αὐτοῦ ἀγήρως, αἱ δὲ ἅγιαι καὶ παρρησιαστικαὶ εὐχαὶ ἀπὸ τοῦ Θρόνου τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ, ἔνθα νῦν εὑρίσκεται, ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καὶ ἡμῶν πάντων τῶν συγχρόνων ταπεινῶν διακόνων αὐτοῦ εἴησαν ἐνισχυτικαὶ καὶ συνοδοὶ ἐν πάσαις ταῖς ἐκφάνσεσι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν ἐκδαπανήσεως.
πιλέγομεν, ἀδελφοὶ ἠγαπημένοι καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ, τὴν μικρὰν ταύτην προσφώνησίν μας καὶ αὖθις ὑποκλέπτοντες λυρικὰς σειρὰς τινὰς ἐκ τοῦ ἐπιμνημοσύνου λόγου τοῦ προμνησθέντος μακαριστοῦ Ἱεράρχου Δωροθέου Πριγκηποννήσων:
Ἀπέθανεν ὁ Πατριάρχης Φώτιος μυσταγωγῶν ὅλους ἡμᾶς, ὅπως ὁ Κύριος τοὺς Μαθητάς Του. Ἄξιος διάδοχος Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ Φωτίου τοῦ Α´. Ἀλληλούια τοῦ Νησιοῦ μας. Ἡ ἀηδὼν τοῦ Φαναρίου. Ὡσαννὰ τῶν Πατριαρχῶν μας. Ἐπέκεινα τοῦ Γένους μας, τῆς καθ᾽ ὅλον Ὀρθοδοξίας. Ἀνήκει εἰς τὴν καθ᾽ ὅλου Χριστιανωσύνην. Ἀνήκει εἰς τὴν Οἰκουμένην. Τοῦ ὀφείλεται ὁ τίτλος Μέγας....
ΘΥΡΑΝΟΙΞΙΑ Ι.Μ.ΠΡΙΓΚΗΠΟΝΝΗΣΩΝ - 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2007
ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΝΑΥΛΙΑΝ
ΕΝ ΤΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΠΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΧΑΛΚΗΣ

(10 Ἰουλίου 2004) 
Μακαριώτατε Πατριάρχα Ἱεροσολύμων καὶ πολυφίλητε ἅγιε ἀδελφὲ καὶ συλλειτουργὲ κύριε Εἰρηναῖε μετὰ τῆς τιμίας Συνοδείας ὑμῶν,

ερώτατε Μητροπολῖτα Πριγκηποννήσων κύριε Ἰάκωβε καὶ λοιποὶ Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί, Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Κατ᾽ ἀρχὰς ὀφείλομεν νὰ συγχαρῶμεν ἐγκαρδίως τὸ Δίκτυον Δήμων Δυτικῆς καὶ Ἀνατολικῆς Θράκης καὶ τὴν ΚΕΔΚΕ διὰ τὴν ὡραίαν συναυλίαν, τὴν ὁποίαν προσέφερεν εἰς ἡμᾶς εἰς τὰ πλαίσια τῶν ἑορτασμῶν τῶν 80 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων. Συγχαίρομεν καὶ εὐχαριστοῦμεν θερμότατα. Ἧτο μία λαμπρὰ συναυλία, ἡ ὁποία μὲ τὴν ποικιλίαν τῶν ἠχοχρωμάτων, τὴν ὡραιότητα τοῦ μέλους καὶ τὴν μουσικὴν ἁρμονίαν, ἐν συνδυασμῷ πρὸς τὴν ἀρτίαν ἐκτέλεσιν, ἀνύψωσε πάντας ἡμᾶς εἰς ὑψηλὰς σφαίρας αἰσθητικῆς ἀπολαύσεως καὶ εὐφροσύνης. Εὖγε τόσον εἰς τοὺς ἐμπνευστὰς καὶ ὑποστηρικτὰς τῆς ὅλης ἐκδηλώσεως, ὅσον καὶ εἰς τοὺς μουσικολογιωτάτους ἐκτελεστὰς καὶ τὸν διακεκριμένον μαΐστορά των κ. Χρόνην Ἀηδονίδην.
μουσικὴ εἶναι, ὡς γνωστόν, τρόπος ἐπικοινωνίας, ἐπιτρέπων καὶ εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν διαφόρους γλώσσας, ὅπως οἱ λαοὶ τῆς Θράκης, νὰ γίνωνται κοινωνοὶ τῶν ἀμοιβαίων αἰσθημάτων. Ἀκόμη δὲ καὶ ἐκφρασταί, διὰ τῶν μουσικῶν ἐκτελέσεών των, τῶν ἔναντι τῶν συνανθρώπων τῶν καλῶν αἰσθημάτων αὐτῶν, καὶ οὕτω νὰ ἐμπεδώνεται ἡ ἀλληλοκατανόησις, ἡ καταλλαγὴ καὶ ἡ εἰρηνικὴ συνεργασία αὐτῶν. Ἡ σημερινὴ μουσικὴ ἐκδήλωσις ὑπηρέτησεν ἄριστα καὶ αὐτοὺς τοὺς ὡραίους σκοπούς, ὑπὲρ τῶν ὁποίων ὁλοψύχως συνηγοροῦμεν. Ἄλλωστε αὐτὴ ὑπῆρξε πάντοτε ἡ γραμμὴ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἡμετέρας Μετριότητος προσωπικῶς δηλ. ἡ φιλία καὶ ἡ συνεργασία ἀνθρώπων καὶ λαῶν.
ὀγδοηκοστὴ ἀμφιετηρὶς ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς Θεοσώστου Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων, ὁ ἑορτασμὸς τῆς ὁποίας συνεκάλεσεν ἡμᾶς σήμερον ἐνταῦθα, ἀποτελεῖ σταθμὸν εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἱστορίαν τοῦ τόπου καὶ ἀφορμὴν ἐκ βαθέων δοξολογίας τοῦ ἁγίου ὀνόματος τοῦ Ἀρχιποίμενος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὴν Ἱερὰν ταύτην Μητρόπολιν λαμπρυνθεῖσαν, καὶ δὴ καὶ εἰς ἡμέρας ἐξόχως δυσκόλους, ὑπὸ διακεκριμένων καὶ λογίων Μητροπολιτῶν, ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία ἐνεπιστεύθη πρὸ τριετίας εἰς τὴν ἐγνωσμένην σύνεσιν καὶ μεμαρτυρημένην ἀγάπην τοῦ Ἱερωτάτου Μητροπολίτου κυρίου Ἰακώβου, τοῦ ἀπὸ Λαοδικείας καὶ ἀπὸ Ἀρχιγραμματέων. Ἡ ἐκλογὴ τῆς Ἱερότητός του ὁσημέραι δικαιοῦται καὶ αἱ προσδοκίαι τῶν ἐπιβλεψάντων ἐπὶ τὸ πρόσωπόν του Συνοδικῶν ἁγίων Ἀρχιερέων καὶ τῆς ἡμετέρας Μετριότητος ἐπαληθεύονται, πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ ἔπαινον τοῦ ὀνόματος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
Εὐχόμεθα ὅπως ἡ Χάρις τῆς Παναγίας Τριάδος, διὰ τῶν θεοπειθῶν εὐχῶν καὶ τοῦ Μακαριωτάτου καὶ πεφιλημένου ἡμῖν ἀδελφοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων καὶ συλλειτουργοῦ κυρίου Εἰρηναίου, σκέπῃ, εὐλογῇ καὶ ἁγιάζῃ τόσον τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Πριγκηποννήσων ὡς σύνολον Κλήρου, Λαοῦ, Ἱερὼν Ναῶν καὶ Μονῶν, ὅσον καὶ τὸν ἀξιονόμαστον Ποιμενάρχην αὐτῆς, ἀδιακόπως. Εἴθε, Ἱερώτατε ἅγιε Πριγκηποννήσων, νὰ ἀξιωθῆτε νὰ ἑορτάσητε ἐν ὑγιείᾳ καὶ δυνάμει καὶ πολλὰς ἄλλας ἐπετείους ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς ὑμετέρας Μητροπόλεως.
πιθυμοῦμεν ἀκόμη νὰ εὐχαριστήσωμεν καὶ συγχαρῶμεν τὸν ἀδελφὸν ἅγιον Μοσχονησίων κ. Ἀπόστολον, Ἡγούμενον τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς, διὰ τοὺς κόπους του διὰ τὴν ὀργάνωσιν τῆς ἐκδηλώσεως εἰς τοὺς χώρους τῆς Μονῆς, ὡς καὶ διὰ τὴν γλαφυρὰν ὁμιλίαν του, νὰ ἐκφράσωμεν δὲ ἀκολούθως τὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν εὐαρέσκειαν καὶ τὰς εὐχαριστίας μας διὰ τὴν συμβολήν των εἰς τοὺς Ἐντιμοτάτους κ. Παρασκευᾶν Κουκουλόπουλον, Πρόεδρόν τῆς ΚΕΔΚΕ, κ. Βασίλειον Τσολακίδην, Πρόεδρον τοῦ Δικτύου Δήμων Θράκης Πόλις, καὶ κ. Ντίνον Χαριτόπουλον, καὶ εἰς τὴν παροῦσαν περίπτωσιν καὶ πάντοτε ἐκδηλώνοντα τὴν πολλὴν εὐλάβειαν καὶ ἀγάπην του πρὸς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν.
ν κατακλείδι, ἀπονέμομεν ὁλόθυμον τὴν Πατριαρχικὴν ἡμῶν εὐχὴν καὶ εὐλογίαν εἰς τοὺς προσφιλεῖς μουσικοὺς καὶ εὐχόμεθα εἰς αὐτοὺς ὅπως ὁ Μουσουργὸς Παράκλητος, τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, ἐμπνέῃ, φωτίζῃ καὶ ὁδηγῇ αὐτοὺς εἰς τὴν καλλιέργειαν τῆς ὡραίας τέχνης των, ἵνα καὶ δι᾽ αὐτῆς φαιδρύνωνται καὶ καλλιεργῶνται οἱ πιστοὶ καὶ δοξάζηται τὸ Ὄνομα τοῦ Κυρίου.
Ἀμήν.
 
ΘΥΡΑΝΟΙΞΙΑ Ι.Μ.ΠΡΙΓΚΗΠΟΝΝΗΣΩΝ - 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2007
ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΕΠΙ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ ΟΓΔΟΗΚΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΟΣ
ΑΠΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΡΙΓΚΗΠΟΝΝΗΣΩΝ
(12 Ὶουνίου 2004)
ερώτατε Μητροπολῖτα Πριγκηποννήσων, ἐν Χριστῷ ἀγαπητὲ ἀδελφὲ καὶ συλλειτουργὲ κύριε Ἰάκωβε, Ἱερότατοι ἀδελφοί, Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
συμπλήρωσις ὀγδοήκοντα ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων εἶναι μία ἀξιόλογος ἐπέτειος, ἡ ὁποία συνεκέντρωσεν ἡμᾶς ἐνταῦθα. Αἱ βουλαὶ τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνεξιχνίαστοι. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἐξηγήσωμεν τοὺς λόγους ἕνεκα τῶν ὁποίων αἱ πλεῖσται τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετηνάστευσαν ἐντεῦθεν μετὰ τοῦ ποιμνίου αὐτῶν, ὑποχρεωθεῖσαι εἰς τοῦτο ἐκ τῶν ἱστορικῶν γεγονότων. Οἱοιδήποτε καὶ ἂν ἦσαν οἱ λόγοι αὐτῆς τῆς ἐξελίξεως ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀντιμετώπισῃ τὴν νέαν κατάστασιν καὶ ἵδρυσεν ἐν ἔτει 1924 τὴν Ἱερὰν ταύτην Μητρόπολιν, περιλαμβάνουσαν τὰς νήσους Πρίγκηπον, Χάλκην, Ἀντιγόνην καὶ Πρώτην. Ἔκτοτε ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Πριγκηποννήσων ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, μίαν τῶν ζωντανῶν ἐν Τουρκίᾳ Μητροπόλεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τὸ ὀλιγάριθμον τῶν λοιπῶν ἐν Τουρκίᾳ μετὰ ποιμνίου Μητροπόλεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀναβαθμίζει τὴν σημασίαν μιᾶς ἑκάστης τούτων.
Κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ὀγδοήκοντα ἐτῶν ὑπάρξεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων ἡ μετανάστευσις τοῦ ποιμνίου συνεχίσθη καὶ ἔλαβε χαρακτῆρα ὁμαδικῆς φυγῆς ἰδίᾳ μετὰ τὰ γνωστὰ γεγονότα τῶν ἐτῶν 1955 καὶ 1964. Ἀνθρωπίνως ἡ ἀναστροφὴ τῆς πορείας εἶναι προβληματική, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν προδικάζει τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐν τῇ γειτονικῇ Χάλκῃ λειτουργήσασα ἐπὶ ἕνα καὶ ἥμισυν αἰῶνα Θεολογικὴ Σχολὴ ἔχει κλεισθῆ ἀπὸ δεκαετιῶν, ἀλλὰ ἤδη εἰς τὸν ὁρίζοντα φαίνονται ἀνταύγειαι βεβαίως ἐλπίδος ἐπαναλειτουργίας αὐτῆς. Εἶναι ἀνεξιχνίαστοι αἱ βουλαὶ καὶ ἄπειρος ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπιτρέπει νὰ πειραζώμεθᾳ ὑπὲρ ὅ δυνάμεθα. Οὐδὲν ἀποκλείει τὴν αὔξησιν τοῦ ποιμνίου τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μητροπόλεως, ἡ ὁποία πολλὰ καὶ ἀξιόλογα προσκυνήματα περιλαμβάνει, καὶ πολλῆς εὐλογίας ἀπολαμβάνει ἐξ αὐτῶν. Δὲν διαφεύγει οὐδενὸς τὴν γνῶσιν ὅτι μία σχεδὸν δεκὰς Πατριαρχικῶν καὶ Σταυροπηγιακῶν Ἱερῶν Μονῶν εἶναι ἱδρυμένη εἰς τὰς τεσσάρας νήσους, τὰς ἀποτελούσας τὴν περιοχὴν τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μητροπόλεως.
Εὑρισκόμενοι ἐνώπιον τῶν πνευματικῶν καὶ ἱστορικῶν εὐθυνῶν μας, εἰς ἐπίγνωσιν τῶν ὁποίων καλεῖ ἡμᾶς ἡ ὀγδοηκοστὴ ἐπέτειος ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων, ὀφείλομεν νὰ ἑστιάσωμεν τὴν στάσιν μας πρὸς δύο κατευθύνσεις. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ ἐμμονὴ εἰς τὴν συντήρησιν τῶν παραδοθέντων εἰς ἡμᾶς ἱερῶν κειμηλίων καὶ προσκυνημάτων, ἕως ὅτου ὁ Κύριος ἐμφάνισῃ ἄλλους ἀξίους καὶ ἐπιθυμοῦντας νὰ ἀναλάβουν ἐξ εὐλαβείας τὸ ἅγιον τοῦτο ἔργον. Καὶ ἡ δευτέρα εἶναι ἡ ἐπιμονὴ εἰς τὴν πρὸς τὸν Κύριον ἡμῶν προσευχὴν ὅπως μὴ βραδύνῃ νὰ ἀνάδειξῃ τοὺς συνεχιστὰς αὐτοῦ τοῦ ἔργου. Ἀσφαλῶς ἀμφοτέρας τὰς κατευθύνσεις ταύτας περικαλύπτει καὶ ἐγκλείει ἡ ἡμετέρα πίστις καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὰ ἱερὰ τοῦ Γένους καὶ τῆς πίστεως ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς κεκλημένους ὑπὸ τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν βασιλείαν Αὐτοῦ. Ἐλπίζομεν ὅτι ὁ Κύριος θὰ συγχώρησῃ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ θὰ στείλῃ τοὺς εὐλαβεῖς συνεχιστὰς τῆς λαμπρᾶς παραδόσεως τῆς πίστεώς μας εἰς τὰς νήσους ταύτας καὶ εἰς ὅλην τὴν Πόλιν καὶ χώραν. Ἡ ἁγιότης ἡμῶν ἀποτελεῖ στοιχεῖον τὸ ὁποῖον θὰ ἐφελκύσῃ τὴν θείαν χάριν, τὴν τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσαν καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσαν.
Εὐχόμεθα ἀπὸ καρδίας ὁ Κύριος νὰ ἐκπλήρωσῃ τὰς προσδοκίας ὅλων μας, νὰ χαρίζῃ εἰς τὸν ἄξιον ποιμενάρχην τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μητροπόλεως ἀδελφὸν Μητροπολίτην κ. Ἰάκωβον ὑγείαν καὶ μακροημέρευσιν καὶ εἰς τοὺς πιστοὺς αὐτῆς τὰ αὐτά, τοῖς πᾶσι δὲ πᾶσαν εὐλογίαν.
Γένοιτο.
 
ΟΜΙΛΙΑ
(30 Σεπτεμβρίου 2007 - Πειραιάς
Σεβασμιώτατοι, ἐντιμολογιώτατοι, κυρίες καὶ κύριοι,

Εἶναι ἀλήθεια πὼς ἡ τιμὴ τῶν τιμωμένων ἀντανακλᾶ καὶ ἐπιστρέφει στοὺς τιμῶντες, γιατί μ᾽  αὐτὸν τὸν τρόπον οἱ τιμώμενοι ἀποδεικνύουν ἔμπρακτα τὴν εὐγένεια τῶν συναισθημάτων τους, τὸ συναισθηματικό τους πλοῦτο, ὅταν ἀναγνωρίζουν τὴν ἀξία καὶ προσφορὰ τῶν συνανθρώπων τους καὶ μάλιστα σήμερα, σὲ μίαν ἐποχὴ ποὺ ἐγωκεντρισμὸς καὶ ἡ φιλαυτία  κυριαρχοῦν στὴν κοινωνία μας. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ σήμερα ἐδῶ σ᾽αυτὴν τὴν αἴθουσα, ὅπου συγκεντρωθήκαμε ὅλοι γιὰ νὰ γιορτάσουμε τὴν ἐπέτειο τῶν 20    ἐτῶν    εὐδόκιμης    ἀρχιερατείας   τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πριγκηποννήσων κ. Ἰακώβου. Πρέπει λοιπὸν πρωτίστως ν᾽αποδοθοῦν τὰ εὔσημα στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Πειραιῶς, στὸν σύλλογο Πριγκηπιανῶν Ἅγιος Γεώργιος ὁ Κουδουνᾶς μὲ ἐπικεφαλῆς τὴν πρόεδρό του κ. Φωτεινὴ Ῥαπτοπούλου, ποὺ εἶχε τὴν ἰδέα νὰ διοργανώσῃ αὐτὴ τὴν ἐκδήλωση καὶ τέλος, σὲ ὅλους ἐσᾶς ποὺ μὲ τὴν παρουσία σας δώσατε ζωντανὰ τὸ παρών.
ταν ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἰάκωβός μου τηλεφώνησε λέγοντάς μου ὅτι πρόκειται νὰ διοργανωθῇ στὸν Πειραιὰ ἐκδήλωση πρὸς τιμήν του ἀπὸ μέρους τοῦ Συλλόγου Πριγκηπιανῶν, χάρηκα, γιατί ἄξιζε μιὰ τέτοια τιμὴ καὶ λαϊκὴ ἀναγνώριση τῆς ἀξίας καὶ προσφορᾶς του πρὸς τὴν ἐκκλησία καὶ τὸ Γένος μας, σύμφωνα καὶ μὲ τὸ εὐαγγελικὸ λόγιο οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη. Ὅταν ὅμως μου πρότεινε νὰ μιλήσῳ στὸ ἀκροατήριο δίστασα. Γιατί γνωρίζουμε ὅλοι πόσο δύσκολο ἕως ἀκατόρθωτο εἶναι ν᾽ἀποδώσει κανεὶς πιστὰ τὴν πραγματικότητα περιγράφοντάς την μὲ λόγια, νὰ παρουσιάσῃ τὴν προσωπικότητα ἑνὸς ἀνθρώπου ποὺ εἶναι μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη διατοπικὰ καὶ διαχρονικά. Κανένας δὲν μπορεῖ ν΄αντιγράψῃ κανέναν, ἔστω κι ἂν ἔχουμε τὴν τάση ν᾽ ἀλλάζουμε νὰ ἐπηρεαζόμαστε καὶ  νὰ προσπαθοῦμε νὰ μιμηθοῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. Αὐτὸ τὸ στοιχεῖο ἄλλωστε, συνιστᾶ τὴ μοναδικότητα κι αὐθεντικότητα τοῦ χαρακτήρα καὶ τῆς  προσωπικότητας   τοῦ    καθενός    μας.    Στὸ σχετικὸ δισταγμό μου ὁ Σεβασμιώτατος τόνισε ὅτι μὲ θεωρεῖ ὡς τὸν καταλληλότερο, γιὰ τὴν περίσταση, ὁμιλητή, λόγῳ τῆς ἰδιότητάς μου ὡς συνταξιώτη του ἐπὶ 7ετία στὸ Λυκειακὸ καὶ Θεολογικὸ τμῆμα τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης, τοῦ συνεργάτη του, τὰ τελευταῖα 5 χρόνια, ἀπὸ τὴ θέση τοῦ ἀναλογίου τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πριγκήπου, καὶ γενικὰ τοῦ ἐπὶ 40 καὶ πλέον χρόνια φίλου του. Κι ἐπειδὴ ἔκρινα ὅτι εἶχε δίκιο καὶ ὅτι ἐπιβάλλεται νὰ μιλήσῃ κάποιος γι᾽ αὐτὸν ποὺ γνωρίζει πολὺ καλὰ τὰ στοιχεῖα καὶ τὶς παραμέτρους ποὺ συνθέτουν τὴν προσωπικότητά του κι ἐπειδή, τέλος, τίποτα τὸ ἀνθρώπινο δὲν ἔχει τὸ χαρακτήρα τοῦ ἀπολύτου, ἀλλὰ τοῦ σχετικοῦ καὶ συμβατικοῦ, ἀποδέχτηκα μὲ συγκίνηση τὴν πρότασή του,  γιὰ τὴν τιμὴ ποὺ μου ἔκανε νὰ μ' ἐπιλέξῃ ἀνάμεσα σὲ τόσους ἄλλους ἰκανότερους ἀπὸ μένα ὁμιλητές, μὲ τὸ συναίσθημα ὅμως καὶ τῆς εὐθύνης ν᾽ἀποδώσῳ, ὅσο πιὸ πιστά, τὴν εἰκόνα τοῦ τιμώμενου προσώπου σεβόμενος τὴν Ἀλήθεια. Γιατί, ὅπως εἶπε ὁ φίλος καὶ μαθητὴς τοῦ ἀρχαίου σοφοῦ, ὁ Πλάτων Φίλος μὲν Σωκράτης, φιλτέρα ἡ ἀλήθεια.
Τὸν   κατὰ  κόσμον  Χαράλαμπο   (Χάρη, ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν) Σωφρονιάδη,     τὸν     μετέπειτα     Μητροπολίτη Λαοδικείας καὶ τώρα Πριγκηποννήσων κ. Ἰάκωβο, τὸν πρωτογνώρισα ὅταν ἦταν 10χρονο παιδὶ (γεννημένο στὴν Πόλη τὸ 1947), ὄντας περίπου συνομίληκός του κι ἐγώ, στὴν γενέτειρά μου Ἰμβρο ὅπου κάθε καλοκαίρι ἐπὶ 5 συναπτὰ ἔτη ἐρχόταν μὲ τὴν οἰκογένειά του, τοὺς μακαριστοὺς γονεῖς του Γιάννη καὶ Θεοπούλα καὶ τὴν κατὰ 3 χρόνια μεγαλύτερή του ἀδελφὴ Εἰρήνη (Ρένα ὅπως τὴν ἀποκαλοῦσαν). Ἔμεναν στὸ ξενοδοχεῖο τῶν ἀδελφῶν Χαλβατζῆ, στὴν πρωτεύουσα τοῦ Νησιοῦ Παναγιᾶ, ἀκριβῶς ἀπέναντι ἀπὸ τὸ σπίτι τῆς νονᾶς μου ὅπου καθημερινὰ συνήθιζα νὰ πηγαίνῳ. Μιὰ μέρα ἡ νονά  μου μοῦ εἶπε: Ξέρεις τί καλοὶ ἄνθρωποι εἶναι ἐκείνη ἡ οἰκογένεια ἀπὸ τὴν Πόλη ποὺ μένει στὸ ἀπέναντι ξενοδοχεῖο; Μέλι στάζει τὸ στόμα ὁλονῶν τους. Καὶ τὸ ἀγόρι τους, ὁ Χάρης, θέλει νὰ σὲ γνωρίσῃ. Νὰ παίξετε μαζί. Ἔχει καὶ ποδήλατο. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ βέβαια, καὶ μάλιστα στὴν Ἰμβρο, τὸ νὰ ἔχῃς δικό σου ποδήλατο ἦταν μεγάλη ὑπόθεση. Γι αὐτὸ ἀνταποκρίθηκα ἀμέσως στὴν πρόταση, ἂν καὶ γιὰ νὰ εἶμαι εἰλικρινής, ἔνοιωθα μέσα μου λίγη ζήλεια ποὺ ἡ οἰκογένεια τοῦ Χάρη ἦταν εὐκατάστατη, ἐνῶ ἡ δική μου ὄχι.   Ἐκεῖνος ὅμως δὲν ἔδειξε ποτὲ κανένα στοιχεῖο ὑπεροχῆς, καμιὰ συμπεριφορὰ  ἀλαζονικὴ. Ἦταν ἁπλός, καταδεχτικός, ὁμιλητικὸς πρὸς ὅλους, στοιχεῖα ἄλλωστε, ποὺ διατήρησε στὸ χαρακτήρα του καὶ μετέπειτα. Δὲ χρειάστηκε νὰ   ἐφαρμόσουμε κανένα πρωτόκολλο γιὰ νὰ πλησιάσῃ  ὁ   ἕνας  τὸν  ἄλλο  καὶ  πολὺ    σύντομα  νὰ γίνουμε  φίλοι,  νὰ μοιραζόμαστε τὰ πάντα μαζί. Τ᾽ ἁγνὰ κι ἀθῶα παιδιὰ ἔχουν πάντα ἕναν πηγαῖο καὶ φυσικὸ αὐθορμητισμὸ ποὺ γκρεμίζει τὰ ταμποὺ  τὶς προκαταλήψεις καὶ τοὺς τόπους τῆς κοινωνικῆς ὑποκρισίας. Ἦταν ἕνα   γλυκὸ καὶ συμπαθητικὸ παιδί, ἔξυπνο καὶ ζωηρό, ἀλλὰ καὶ ὑπάκουο   καὶ πειθαρχημένο, μὲ εὐγένεια καὶ καλοὺς τρόπους συμπεριφορᾶς. Θυμᾶμαι    τὴν εὐγενικὴ καὶ καλοπροαίρετη μητέρα του, μὲ τὸ χαμόγελο πάντα στὰ χείλη, ποὺ τὴν ἔκανε ἀκόμη πιὸ ὡραία ἀπ᾽ ὅτι ἦταν, νὰ λέῃ πάντα κάτι στὰ παιδιά της, τόσο διακριτικά, ποὺ κανένας δὲν μποροῦσε ν᾽ ἀκούσῃ παρὰ μονάχα ἐκεῖνα, νὰ τὰ συμβουλεύῃ καὶ νὰ τὰ καθοδηγῇ σὲ κάθε περίσταση. Κι ὁ πατέρας, πάντα σοβαρὸς ἀπέναντί τους, ἀλλὰ πράος καὶ ἤρεμος, συμφωνοῦσε μὲ τὶς   ὑποδείξεις τῆς συζύγου του καὶ κάτι εἶχε νὰ πῇ γιὰ νὰ συμπληρώσῃ.
κεῖνο ὅμως πού μου ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση στὸ φίλο μου ἦταν ὁ ζῆλος του γύρω ἀπὸ τὰ ἐκκλησιαστικά. Ὀχι μόνο τὶς Κυριακὲς ποὺ ὅλη ἡ οἰκογένειά του ἐκκλησιαζόταν, ἀλλὰ καὶ σὲ διάφορες μοναχολειτουργίες ὅπως τὶς λέγαμε στὴν Ἰμβρο (δηλαδὴ λειτουργίες σὲ διάφορα ἐξωκκλήσια) ἐκεῖνος ἔτρεχε στὸ ἱερὸ νὰ βοήθησῃ τοὺς ἱερεῖς. Ἐτσι, σιγὰ σιγὰ προσαρμοζόταν στὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ παρὰ τὸ νεαρὸ τῆς ἡλικίας του, γνώριζε σχεδὸν τὰ πάντα γύρω ἀπὸ τὰ ἱερὰ σκεύη καὶ τὸ τελετουργικὸ τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀπὸ τότε ἄρχισε νὰ ἐκδηλώνεται ἡ ἐσωτερικὴ ἔφεση καὶ κλίση του πρὸς τὸ ἱερατικὸ στάδιο, ποὺ ἀνταποκρίθηκαν πρόθυμα καὶ μὲ ζέση ψυχῆς ἀργότερα στὴν ἄνωθεν κλήση, στὴν περιβολὴ τοῦ τιμημένου ράσου καὶ μάλιστα σ᾽ ἕναν νευραλγικὸ καὶ μαρτυρικὸ χῶρο, στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, στὸ Φάρο τῆς Οἰκουμένης στὸ Φανάρι ποὺ δίνει ἐπὶ δύο περίπου, χιλιετίες τὴν ἀνὰ τὸν κόσμο μαρτυρία τῆς μαρτυρικῆς, ἀλλὰ πάντοτε ζώσης ἐκκλησίας, τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.
Ξανασυναντηθήκαμε τὸ  1963 στὴ    Θεολογικὴ Σχολὴ Χάλκης, ὅταν πήγαμε κι οἱ δύο νὰ φοιτήσουμε στὸ     Λυκειακὸ τμῆμα της, ἀφοῦ ἐκεῖνος τελείωσε τὴν πρώτη του ἐκπαίδευση στὸ   δημοτικὸ σχολεῖο τοῦ Κεντρικοῦ ἀρρεναγωγείου (1954- 1960) καὶ τὶς πρῶτες    τρεῖς τάξεις τοῦ ἐξαταξίου Γυμνασίου   στὸ   Ζωγράφειο   Γυμνάσιο   (1960   -1963   ).   Στὸ   εἰδυλλιακὸ περιβάλλον τῆς Χάλκης, μακριὰ ἀπὸ τὴν τύρβη, τοὺς πειρασμοὺς καὶ τοὺς ἠθικούς, γιὰ τὴν νεότητα, κινδύνους, πάνω στὸν πευκόφυτο Λόφο τῆς Ἐλπίδος, ὅπως ὀνομάζεται ὁ λόφος ὅπου ὀρθώνεται τὸ περίβλεπτο   συγκρότημα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος, μὲ τὸν ὁμώνυμό   της Ναὸ καὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς, μείναμε 7 ὁλόκληρα χρόνια (3 στὸ   Λυκειακὸ τμῆμα καὶ 4 στὸ Θεολογικό) δίνοντας σχεδὸν ὅλοι οἱ     σπουδαστὲς τὸν ἀγῶνα μας γιὰ νὰ χτίσουμε, ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ στέρεα, τὸ   πνευματικό μας οἰκοδόμημα καὶ νὰ χαράξουμε τὴν μελλοντική μας πορεία καὶ  σταδιοδρομία. Μὰ ἐνῶ ἀρκετοὶ ἀπὸ ἐμᾶς, εἴτε ἀπὸ ἀναγκοβουλία, γιατί δὲν εἶχαν   ἄλλες ἐπιλογές, εἴτε ἀπὸ ἐπιπολαιότητα ἢ ἔλλειψη περίσκεψης, ἔψαχναν   τυχοδιωκτικὰ νὰ βροῦν τὸν ἀκολουθητέο δρόμο τους μετὰ ἀπὸ τὸ τέλος τῶν σπουδῶν τους, ἐκεῖνος ἦρθε σίγουρος καὶ προαποφασισμένος κι οὔτε γιὰ μιὰ στιγμὴ δὲν παρεξέκλινε καὶ δὲν λιποψύχησε γιὰ ν᾽ ἀκολουθήσῃ τὸ ἱερατικὸ  στάδιο, νὰ ἐκπληρώσῃ τὸ ὄνειρο τῆς ζωῆς του.
Φρόνιμος καὶ μὲ ἄριστη διαγωγή,   μετρημένος καὶ ἰσορροπημένος πάντα στὰ λόγια καὶ στὶς πράξεις του, ἐπιμελὴς γενικὰ καὶ ἰδιαίτερα στὰ μαθήματα τῆς Πρακτικῆς Θεολογίας (π.χ.  τῆς    Ποιμαντικῆς,  τῆς Λειτουργικῆς, τῆς Ὁμιλητικῆς, καὶ Κατηχικῆς) χωρὶς ὅμως τὸ ἄγχος   τῆς ἐξασφάλισης    τῆς πρωτιᾶς    καὶ   τῆς    βαθμοθηρίας     ἀνάμεσα    στοὺς    συσπουδαστές   του, ἐξακολούθησε νὰ εἶναι προσηλωμένος στὸ στόχο του καθ᾽ ὅλη τὴ διάρκεια τῶν   σπουδῶν   του,   βοηθώντας   πάντα   τοὺς   ἱερεῖς   καὶ   διακόνους   στὰ λειτουργικά τους καθήκοντα,  μὲ    ἀποτέλεσμα  ὁ τότε Σχολάρχης μας,  ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Σταυρουπόλεως κυρὸς Μάξιμος, νὰ τὸν καλέσῃ καὶ νὰ τοῦ ἐμπιστευθῇ τὸ κλειδὶ τοῦ   σκευοφυλακίου τῆς Σχολῆς ὅπου καὶ φυλάσσονταν      ἱερὰ  κειμήλια  καὶ  ἄμφια    κληρικῶν   ποὺ   κατὰ   καιροὺς διακόνησαν στὸ ἱστορικὸ καὶ ἀγλαόκαρπο ἐκεῖνο, πνευματικὸ φυτώριο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Πρακτικὸ περισσότερο μυαλό, παρὰ θεωρητικό, ἤξερε, σὰν ἐργατικὴ μέλισσα, νὰ παίρνῃ ὅ, τί χρήσιμο, ὡραῖο καὶ ἐποικοδομητικὸ γιὰ τὴν πνευματικὴ καὶ ἠθική του ὑπόσταση  ἀπὸ τὸ ἄριστο καὶ κατὰ πάντα καταρτισμένο ἐπιτελεῖο τῶν καθηγητῶν τῆς Σχολῆς μας, καθοδηγούμενος πάντοτε καὶ ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο   Μητροπολίτη Ἰκονίου κυρὸ Ἰάκωβο (τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἐπάξια ἔλαβε ὅταν   χειροτονήθηκε , ποὺ ἦταν πνευματικός του πατέρας καὶ Γέροντάς του, ὅπως στὴ μοναστικὴ   ζωὴ συνηθίζεται νὰ λέγεται ὁ πνευματικὸς ταγός. Σ᾽ αὐτὸ τὸ σημεῖο θὰ μου ἐπιτρέψει τὸ σεβαστὸ ἀκροατήριο νὰ κάνῳ μία παρέμβαση.   Εὐχαριστοῦμε ἀπὸ καρδίας τοὺς ἐν ζωῇ καθηγητές  μας,  γιὰ  ὅτι  ἔκαναν κι    ἐξακολουθοῦν  νὰ  κάνουν γιὰ τοὺς ὁμογάλακτους ἀδελφοὺς τῆς  Τροφοῦ  μας   Σχολὴς  καὶ γιὰ τὴν  Μητέρα Ἐκκλησία  εὐχόμαστε  νὰ  εἶναι  πάντα   καλά,   μακρόβιοι  καὶ  ἀκμαῖοι  νὰ συνεχίζουν μ᾽  ἐπιτυχία τὸν ἀγῶνα τους,   ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἐκλιπόντες προσευχόμαστε νὰ εἶναι ἡ μνήμη τους ἄληστη καὶ αἰώνια καὶ ὁ Κύριος νὰ τοὺς κατατάσσῃ ἐν σκηναὶς δικαίου, ἐνθυμούμενοι τοὺς ἀφθάστου κάλλους στίχους τοῦ ποιητῆ: Στὴ μνήμη σας ἀνάβουμε   χρυσᾶ λιβανιστήρια, γιὰ σας τὰ νικητήρια τὰ χείλη μας ὑμνοῦν. Αὐτὴ ἡ ἱερὴ στιγμή, ποὺ οἱ ψυχές τους - εἶμαι  βέβαιος  - φτερουγίζουν  ἀνάμεσά  μας,   ἂς  εἶναι  ἕνα  πνευματικὸ μνημόσυνό τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς μαθητῶν τους, ποὺ εἶχαν τὴν εὔνοια τῆς Θείας Πρόνοιας ν᾽ ἀνάψουν τὴ λαμπάδα τῆς ψυχῆς τους ἀπ᾽ τὸ φανὸ τῆς κατὰ Χριστὸν σοφίας τους, ποὺ δὲν ἔχει τὴν ἀρχή της στὸν κόσμο ἐτοῦτο τὸ φθαρτὸ καὶ ἐφήμερο, ἀλλὰ στὸν ἄφθαρτο καὶ αἰώνιο   τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὅπως καὶ ὁ ψαλμωδὸς τονίζει:  Ἀρχὴ σοφίας     φόβος Κυρίου. Ὄχι βέβαια, ὁ δουλικὸς φόβος τῆς ἐπικείμενης τιμωρίας, ἀλλὰ ὁ σεβασμὸς πρὸς τὸν Θεό, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη βούληση τοῦ   ἀνθρώπου καὶ ἀπὸ τὴν ἀγάπη κι εὐγνωμοσύνη του πρὸς τὸν Πλάστη καὶ Σωτήρα του ποὺ γιὰ χάρη μας ἔγινε ἄνθρωπος καὶ θυσιάστηκε ἐπάνω στὸν Σταυρό, ὄχι ἐξαναγκάζοντας, ἀλλὰ συμβουλεύοντας: Ὁ θέλων ὀπίσω μου ἐλθεῖν,  ἀπαρνησάσθω    ἐαυτῶ καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω    μοί...", πάντα φιλάνθρωπος καὶ φιλελεήμων, ἕτοιμος νὰ συγχωρήσῃ τὶς ἁμαρτίες μας, δίνοντάς μας ἄπειρες εὐκαιρίες μετάνοιας. Αὐτὴ τὴν πνευματικὴ   ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς τῆς στενῆς καὶ τεθλιμμένης ὁδοῦ κατὰ τὴν εὐαγγελικὴ  ρήση, τῆς χρονικῆς ἀρετῆς, ἀπόχτησε καὶ ὁ τιμώμενος, σήμερα ἱεράρχης, ποὺ  ἐκδηλώθηκε κι ἐξακολουθεῖ νὰ ἐκδηλώνεται μὲ ἐποικοδομητικὲς σκέψεις,  ἀλλὰ καὶ μὲ πράξεις ἀγάπης, προσήλωσης στὸ καθῆκον καὶ αὐτοθυσίας. Ἡ γνωστὴ σὲ ὅλους γαλαντομία καὶ φιλανθρωπία του, ἡ ἀφιλοχρηματία του, ἡ   τιμιότητά του στὴν οἰκονομικὴ διαχείριση τῶν κοινῶν (διατελώντας καὶ σήμερα   μέλος     τῆς ἐφορίας τῆς Σχολῆς Χάλκης) ἀποτελοῦν μερικὲς ἀπὸ τὶς ἐκφάνσεις τῆς ἀκεραιότητας τοῦ χαρακτήρα του καὶ τῆς χρηστοήθειάς του. Στοιχεῖα ὁμαλῆς ἔνταξής του στὴ μικρὴ κοινωνία τῆς Σχολῆς μας, ποὺ ἀποτελοῦσε μικρογραφία τῆς εὐρύτερης κοινωνίας μέσα στὴν ὁποία θὰ διαδραμάτιζε ὁ καθένας μας τὸν ἀνθρώπινό του ρόλο, ἦταν ἡ προσαρμοστικότητά του στὶς διάφορες περιστάσεις καὶ ὁ σεβασμὸς τοῦ κοινοῦ αἰσθήματος. Ἀκόμα καὶ στὶς νεανικές μας σκανταλιὲς (ὅπως π.χ. τὰ ἀστεῖα, τὰ πειράγματα    μεταξύ     μας)    συμμετεῖχε,     γιὰ    νὰ    μὴν    ἀποτελῇ    τὴ δακτυλοδεικτούμενη καὶ περιφρονητέα ἐξαίρεση ἤξερε ὅμως πάντα νὰ κρατᾶ τὶς ἰσορροπίες καὶ νὰ θέτῃ φραγμοὺς ὅταν αὐτὲς ξεπερνούσαν τὰ θεμιτὰ κι ἐπιτρεπτὰ ὅρια. Θά μου ἐπιτρέψει ὁ   Σεβασμιώτατος, μὲ τὴ μεγαλοθυμία ποὺ τὸν διακρίνει, νὰ ἀποκαλύψῳ καὶ μία ἄλλη, ἴσως ἄγνωστη σὲ πολλούς, πτυχὴ τῆς προσωπικότητάς του. Στὴ Σχολὴ δὲν ἦταν   λίγες οἱ φορὲς πού μας διασκέδαζε μὲ τὶς ἀστεῖες ἀφηγήσεις του, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὴν μιμητική του ἱκανότητα.   Μποροῦσε  νὰ   μιμεῖται  ἄριστα τὴ    φωνὴ   καὶ  τοὺς  τρόπους συμπεριφορᾶς διαφόρων, ὑψηλὰ ἱσταμένων προσώπων τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς κοινωνίας μας, χωρὶς ὅμως ποτὲ νὰ ξεπερνᾶ  τὰ ὅρια τῆς εὐπρεπείας. Κι ἐνῶ ἐμεῖς ξεκαρδιζόμασταν στὰ γέλια,  ἐκεῖνος διατηροῦσε    μιὰν ἀπαράμιλλη σοβαρότητα, πράγμα τὸ ὁποῖο μας   προκαλοῦσε περισσότερο γέλιο. Αὐτὴ τὴ λεπτὴ αἴσθηση τοῦ χιοῦμορ καὶ τῶν    "πειραγμάτων", ποὺ προκαλοῦν τὴ θυμηδία καὶ τῶν ἰδίων τῶν προσώπων   πρὸς τὰ ὁποῖα αὐτὰ ἀπευθύνονται, διατηρεῖ ἀκόμα καὶ σήμερα ὁ Σεβασμιώτατος.
Μιὰ ἄλλη ἀκόμη, ἄγνωστη ἴσως σὲ πολλούς, πτυχὴ τῆς προσωπικότητάς του, ἦταν τὸ γεγονὸς ὅτι μοιραζόταν τὰ   πάντα μὲ τοὺς συμμαθητές του, μὲ ἀποτέλεσμα πολλὲς φορὲς νὰ μὴν   προλαβαίνῃ νὰ γευτῇ κι ὁ ἴδιος τὶς λιχουδιὲς ποὺ τοῦ ἔφερνε ἡ μητέρα του   κατὰ τὴν ἐπίσκεψή της στὴ Σχολῆ, δεδομένου ὅτι εἴχαμε ἄδεια ἐξόδου οἱ   σπουδαστὲς  ἐκεῖνο τὸν καιρό, μιὰ Κυριακὴ τὸ μῆνα, μετὰ ἀπὸ τὴ θεία λειτουργία καὶ τὸ γεῦμα μας, κι αὐτὴ ὄχι πάντα, ἀλλὰ κατὰ τὴν κρίση τοῦ  Σχολάρχη μας. Αὐτὴ ἡ συνήθειά του ἀνακαλεῖ στὴ μνήμη μας τὴ γνώμη τοῦ    ἀρχαίου σοφοῦ: Ἃ γὰρ δεῖ μαθόντας ποιεῖν, ταῦτα ποιοῦντες μανθάνομεν, δηλαδή, "αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ μάθουμε νὰ κάνουμε, τὰ μαθαίνουμε κάνοντάς τα. Κι ἐκεῖνος ποὺ ἔμαθε τότε νὰ δίνει (κρεῖττον τὸ δίδειν μᾶλλον ἢ λαμβάνειν  κατὰ τὴν ἑλληνοχρισταιανικὴ ἀρετή) συνέχισε καὶ στὴ μετέπειτα ζωή του νὰ εἶναι φιλελεήμων καὶ νὰ τείνει εὐήκοος οὖς σὲ κάθε ἀνθρώπινο πόνο  ἀνεξαιρέτως  θρησκεύματος καὶ γένους προσπαθώντας μὲ κάθε τρόπο νὰ τὸν ἀπαλύνει.
Σ
τὶς 14 Σεπτεμβρίου 1970, ὅταν ἀκόμα ἦταν τελειόφοιτος τοῦ Θεολογικοῦ Τμήματος τῆς Σχολῆς, χειροτονεῖται στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίας Παρασκευῆς Ἄνω Ν. Σμύρνης, ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Σχολάρχη μας, διάκονος.
Γιὰ τὴν ἱστορία, τὸ Θεολογικὸ τμῆμα τῆς Σχολῆς ὑποχρεώθηκε ἀπὸ τὶς κρατικὲς ἀρχὲς ν᾽ ἀναστείλῃ τὴ λειτουργία του τὸ μεθεπόμενο ἀκαδημαϊκὸ ἔτος 1972 - 1973 καὶ δυστυχῶς, παρὰ τὶς ἄοκνες προσπάθειές τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, δὲν λειτούργησε ἀκόμη. Κατὰ τὰ ἔτη 1970 - 1973 ὑπηρετεῖ στὴν Πατριαρχικὴ αὐλὴ ὡς διάκονος καὶ εἰσηγητὴς τοῦ Πατριάρχου (ἐπὶ Πατριαρχείας τοῦ ἀοιδίμου Ἀθηναγόρα), ἀπὸ τὸ 1973 ἕως τὸ 1974 ὡς κωδικογράφος, ἀπὸ τὸ 1974 ἕως τὸ 1984 ὡς ὑπογραμματεὺς καὶ ἀπὸ τὸ 1984 ἕως τὸ 1987 ὡς Ἀρχιγραμματεὺς. Ἡ εἰς πρεσβύτερον  χειροτονία  του  γίνεται  στὸν    Πάνσεπτο   Πατριαρχικὸ   Ναὸ Κυριακὴ   τῆς  Ὀρθοδοξίας,   στὶς   11   Μαρτίου    1984,   προεξάρχοντος  τοῦ Κων/πόλεως   Δημητρίου   καὶ   προχειρίζεται   εἰς   ἀρχιμανδρίτην.   Στὶς   4 Σεπτεμβρίου 1987, στὸν Πάνσεπτο Πατριαρχικὸ Ναό, προεξάρχοντος καὶ πάλι τοῦ Πατριάρχου Δημητρίου λαμβάνει χώρα ἡ εἰς ἐπίσκοπον χειροτονία του καὶ στὶς 19 Δεκεμβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους ὁρίζεται   τιτουλάριος Μητροπολίτης Λαοδικείας, στὶς 13 Ὀκτωβρίου 1994 ἐν   ἐνεργείᾳ Μητροπολίτης τῆς ἰδίας ἕδρας, ἐνῶ παράλληλα τοῦ ἀνατίθεται ἡ ἐποπτεία τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιοχῆς Φαναρίου καὶ Κερατίου Κόλπου, καθὼς ἐπίσης ὁρίζεται ἀντιπρόσωπος καὶ πρόεδρος τοῦ Σιναϊτικοῦ μετοχίου τοῦ Ἁγίου   Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου στὸ Φανάρι.
Τοῦ ἐν λόγῳ Ἱεροῦ Ναοῦ ὄχι μόνο, μὲ ἐνέργειές του, ἐμποδίζει τὴν κατεδάφισή του ἀπὸ τὶς ἐκεῖ δημοτικὲς ἀρχές, ἀλλὰ κατορθώνει νὰ τὸν ἀνακαινίσει, ὄντας ἐρειπωμένο, πράγμα ποὺ κάνει καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους Ναοὺς τῆς περιοχῆς του. Ἀπὸ τὸ ἔτος 1988, κατόπιν συνοδικῆς ἀποφάσεως, ἐκπροσωπεῖ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ προεδρεύει τῆς εἰδικῆς ἐπιτροπῆς ἀπὸ ἀντιπροσώπους ὅλων τῶν χριστιανικῶν δογμάτων, ὅπου συζητοῦνται θέματα κοινοῦ ἐνδιαφέροντος Μετέχει ἐπισήμων ταξιδίων ἐκπροσωπώντας τὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο καὶ ἀναλαμβάνῃ διάφορες ἀποστολές. Διατελεῖ μέλος τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου καὶ συνοδικῶν ἐπιτροπῶν.  Ἀσχολεῖται ἐπίσης  μὲ τὸ   συγγραφικὸ   ἔργο.  Τὰ κείμενά  του ἐμφανίζονται σὲ  περιοδικά,  συλλογικοὺς   τόμους   ἢ  καὶ  μεμονωμένα ὡς μονογραφίες.  Κηρύττει τακτικά, προΐσταται   καὶ συμμετέχει σὲ διάφορες μορφὲς τοῦ λειτουργικοῦ τῆς ἐκκλησίας.  Στὶς 25 Ἰουνίου 2002 ἐκλέγεται Μητροπολίτης Πριγκηποννήσων.
ς Μητρ. Πριγκηποννήσων συντελεῖ στὴν ἀνακαίνιση τῶν Ἱερῶν Ναῶν Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, Ἁγίου Νικολάου Χάλκης, Ἁγίου Ἰωάννου Ἀντιγόνης καὶ στὸν εὐπρεπισμὸ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου καὶ τοῦ Ἁγιάσματος   τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Πρώτης. Ἀλλωστε, τὸν προσεχῆ Ὀκτώβριο θὰ γίνουν   καὶ τὰ θυρανοίξια τοῦ Μητροπολιτικοῦ Μεγάρου στὴν Πρίγκηπο.  Ὑπολείπεται ἡ προγραμματισμένη ἀνακαίνιση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου Πριγκήπου, τοῦ ὁποίου ὅμως, μὲ ἐνέργειές του, ἐξασφαλίζεται τίτλος  κυριότητας ποὺ ποτὲ δὲν ὑπῆρξε. Ἐπὶ τῆς ἀρχιερατείας του ἀρχίζει καὶ συνεχίζεται κανονικὰ νὰ τελεῖται ἡ κατάδυση τοῦ Τίμιου Σταυροῦ, κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν   Θεοφανείων, στὴν θάλασσα τῆς Προποντίδος ποὺ περιβρέχει τὰ   Πριγκηπόννησα   Ἐπίσης ἀπὸ τὸ πρῶτο ἔτος τῆς  ποιμαντορίας του  στὰ Πριγκηπόννησα    πραγματοποιεῖται   ὁμαλὰ  καὶ ἀπρόσκοπτα ἡ περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου στὴν Πρίγκηπο , θεσμὸς ποὺ εἶχε ἀτονήσει ἐπὶ 80 ὁλόκληρα χρόνια. Καθιερώνει γεύματα    ἀγάπης προσφερόμενα σ᾽ ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα, σὲ 4 μεγάλες θρησκευτικὲς γιορτές, σὲ 4 μεγάλες θρησκευτικὲς γιορτὲς τοῦ ἔτους, μὲ δαπάνες τοῦ ἰδίου. Καλλιεργεῖ κλίμα ἀμοιβαίας ἐκτίμησης καὶ σεβασμοῦ μὲ τὶς τοπικὲς ἀρχὲς (τὸν ἔπαρχο, τὸν Δήμαρχο, τὸν Διοικητὴ τῆς Ἀστυνομίας), ποὺ προσκαλοῦνται καὶ τιμοῦν μὲ  τὴν  παρουσία  τους  τὶς  Ἱερὲς    Ἀκολουθίες   στὶς μεγάλες μέρες τῆς Χριστιανοσύνης.
Μὲ  ἐνέργειές του  ἐπαναλειτουργεῖ τὸ Ἁγίασμα Ἁγίου Κων/νου   καὶ  Ἑλένης   καὶ  καθιερώνεται  ἡ   τακτικὴ   τέλεση   τῶν   Ἰερῶν Ἀκολουθιῶν στὸ Ναϊδριο Ἁγίων Θεοδώρων καὶ στὸ Ἁγίασμα τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Πριγκήπου. Δραστηριοποιεῖ τὴ Διακονία τῆς Ἀγάπης, ἡ ὁποία μὲ τὴν οἰκονομικὴ στήριξή του, ἱδρύει τὸ συσίτιο τῆς Πριγκήπου ὅπου συτίζονται καθημερινὰ οἱ μαθητὲς τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου Πριγκήπου, οἱ διδάσκοντες καὶ   οἱ   ἐργαζόμενοι   στὴν   κοινότητα.   Συνεχίζει  καὶ   ὡς   Μητροπ. Πριγκηποννήσων τὶς προσκυνηματικὲς ἐκδρομὲς ποὺ εἶχε καθιερώσει ἀπὸ τότε ποὺ ἦταν Μητροπολίτης Λαοδικείας, στὴ Μ. Ἀσία (Καππαδοκία, 7 Ἐκκλησίες τῆς Ἀποκαλύψεως, Πόντος, Ἀϊβαλί, Ἀνδριανούπολη κλπ) καὶ στὴν Ἑλλάδα (Λέσβος, Σέρρες, Μετέωρα κλπ). Πρωτοστατεῖ καὶ ἐνθαρρύνει τὴν ἔκδοση βιβλίων ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἱστορία τῶν Πριγκηποννήσων, καρπὸς τῶν ὁποίων εἶναι καὶ οἱ δύο τόμοι τοῦ βιβλίου τοῦ καθηγητοῦ κ. Βασιλείου Σταυρίδου (ὁ δεύτερος τόμος τοῦ ὁποίου ἐκδόθηκε προσφάτα) μὲ τὸν τίτλο: Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Πριγκηποννήσων.
Διατηρεῖ ἄριστες σχέσεις μὲ τοὺς συλλόγους Πριγκηπιανῶν, Χαλκινῶν καὶ Ἀντιγονιανῶν, τοὺς ὁποίους καὶ ἐπισκέπτεται ὅσες φορὲς βρίσκεται στὴν Ἀθήνα. Λάτρης, τέλος, τῶν παραδόσεων τοῦ Γένους καὶ τῆς Θρησκείας μας εἶναι προσηλωμένος μὲ πίστη καὶ ὀραματισμοὺς στὸ ἱερὸ καθῆκον τῆς διακονίας, μ᾽ ἕναν   ἀστείρευτο   νεανικὸ  ἐνθουσιασμὸ   καὶ   μ᾽ ἀνοιχτοὺς ὁρίζοντες σκέψης, ἔχοντας σὰν δένδρο, τὶς ρίζες του στὸ παρελθὸν καὶ τὰ κλαδιά του στὸ μέλλον. Τοῦ εὐχόμαστε ἔτη πολλά, ὑγεία καὶ ἄνωθεν ἐνίσχυση γιὰ νὰ συνεχίσῃ τὸ θεάρεστο ἔργο του πρὸς δόξαν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ εὐσεβοῦς μας Γένους. Εὐχαριστῶ τοὺς συντελεστὲς αὐτῆς τῆς ἐκδήλωσης καὶ ὅλους ἐσᾶς ποὺ εἴχατε τὴν ὑπομονὴ νὰ μὲ ἀκούσετε.

 


ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΧΑΡΑΣ ΣΤΑ  ΠΡΙΓΚΗΠΟΝΝΗΣΑ 

Μέσα στ᾽ὄνειρο ποὺ λέγεται ζωή βιώνουμε μερικὲς φορὲς ἕνα ἄλλο ὄνειρο, πού μας ταξιδεύει, μὲ ἀνάερα φτερά, στὴ μαγεία, στὴ γαλήνη, στὴ χαρὰ καὶ εὐτυχία. Ἕνα ὄνειρο ποὺ κοιμᾶται μέσα μας κάτω ἀπὸ τὶς στάχτες ποὺ συσσωρεύει ὁ ἀδυσώπητος χρόνος καὶ ξυπνάει μὲ ἀναλαμπές, πού, ἔστω καὶ πρόσκαιρα, φωτίζουν τὸ δρόμο μας καὶ μᾶς ὁδηγοῦν, μέσα στὴν τρικυμία τῆς καθημερινότητας, σ᾽ ἕνα ἀπάνεμο λιμάνι ὅπου ὅλα εἶναι ὡραῖα,  ἁγνά, ἀνεπιτήδευτα, ἀληθινά... Ἐκεῖ ὁ καθένας μας βρίσκει τὴν ψυχή του, ποὺ τὴν ἐνσαρκώνει ἕνα ἄδολο παιδί, ποὺ τὸ κρυστάλλινο γέλιο του ἀντηχεῖ, σὰν καμπάνα ὀρθρινή, καλώντας μας στὸ πανηγύρι τῆς χαρᾶς, ποὺ ποτὲ δὲν θὰ θέλαμε νὰ τελειώσῃ. Κι αὐτὸ τὸ παιδὶ εἶναι ὁ καθένας μας, ποὺ βρίσκει τὸν πραγματικό του ἑαυτὸ σ᾽ ἐκεῖνο τ᾽ ἀραξοβόλι, καθὼς ἀναπολεῖ μὲ νοσταλγία τὰ βιώματα τῶν ἀνέμελων παιδικῶν του χρόνων, ποὺ ἦταν ἰδιαίτερα ἔντονα τὶς χρονιάρες μέρες, στὶς μεγάλες γιορτὲς τῆς Χριστιανοσύνης, ὅπως εἶναι τὸ γνωστὸ Δωδεκαήμερο, τῶν Χριστουγέννων, τῆς Πρωτοχρονιᾶς καὶ τῶν Θεοφανείων.Αὐτὲς λοιπὸν τὶς χρονιάρες μέρες ξαναζήσαμε κι ἐφέτος, ὅπως σὲ κάθε γωνιὰ τῆς Πόλης καὶ στὰ Πριγκηπόννησα, στὰ ὁποῖα συνέβη πραγματικὴ νεκρανάσταση ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Ἐκκλησία, ἐκτιμώντας τὰ πνευματικὰ προσόντα καὶ τὴν προγενέστερη ἔντονη δραστηριότητα τοῦ Σεβ. κ. Ἰακώβου, τὸν ἐξέλεξε Ποιμενάρχη τους.

Χάρη σ᾽ αὐτὸν τὰ Πριγκηπόννησα, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ γιορτάζουν τὰ Χριστούγεννα ὄχι τὴν ἡμέρα, ἀλλὰ τὴ νύχτα (ὅπως τὸ θέλει ἡ παράδοση) ποὺ συνδέει τὴν 24η πρὸς τὴν 25η Δεκεμβρίου, ἔθιμο πού, γιὰ εὐνόητους λόγους, ἔχει ἐκλείψει σ᾽ ἄλλους Ἱεροὺς Ναοὺς τῆς ὁμογένειάς μας. Γιὰ νὰ μὴ γίνονται, μάλιστα, διακρίσεις ἀνάμεσα στὰ νησιά, καθιέρωσε τὴν ἐκ περιτροπῆς τέλεση τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας τῶν Χριστουγέννων καὶ τῶν Θεοφανείων μὲ τὴ σχετικὴ τελετὴ τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν ὑδάτων.

Ἐφέτος λοιπὸν γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία τῶν Χριστουγέννων εἶχε σειρὰ ἡ Ἀντιγόνη καὶ τῶν Θεοφανείων, ἡ Χάλκη. Διακόσιοι, περίπου, πιστοὶ ἀπὸ τὰ νησιὰ καὶ τὴν Πόλη, ἀψηφώντας τὸ κρύο τοῦ χειμώνα, προσῆλθαν στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Ἰωάννου Ἀντιγόνης γιὰ νὰ ζήσουν τὴ συναισθηματικὴ φόρτιση ποὺ προκαλεῖ τὸ γεγονὸς τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θείου Λόγου, ποὺ ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ τελετουργικό της καὶ μὲ τοὺς θεσπέσιους ὕμνους της ξετυλίγει μπροστὰ στὰ μάτια μας. Περιστοιχούμενος ἀπὸ ἱερεῖς καὶ διάκονο τῆς οἰκείας Ἱερᾶς Μητροπόλεως καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ ὁ Ποιμενάρχης τέλεσε, μὲ κατανυκτικότητα καὶ ἱεροπρέπεια, τὴ Θεία Λειτουργία καὶ ἐκδήλωσε τὴ χαρὰ καὶ ἱκανοποίησή του, ἀπευθυνόμενος στὸ ἐκκλησίασμα, γιὰ τὴν ἀθρόα προσέλευσή του. Ἐπακολούθησε τὸ καθιερωμένο γεῦμα ἀγάπης σὲ παραλιακὸ κέντρο καὶ ἡ ἐπιστροφὴ τῶν ἑορταστῶν στὸ Bostanci καὶ τὰ νησιά.

Ὅπως κάθε χρόνο, ἔτσι κι ἐφέτος τὴν Θ. Λειτουργία τῆς κατὰ σάρκα περιτομῆς τοῦ Χριστοῦ τέλεσε ὁ Ποιμενάρχης στὴν Πρίγκηπο. Ἐπίσης τελέσθηκε ἀρτοκλασία ὑπὲρ ὑγείας τῶν ἑορταζόντων π. Βασιλείου Καρατζίκου, τέως Πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καὶ ἐφημερίου τῶν Ἱερῶν Ναῶν Πριγκήπου καὶ τῶν κ. κ. Βασιλείου Λαιμόπουλου, Προέδρου καὶ Βασιλείου Πορίδη, Ταμία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς Πριγκήπου. Στὴ συνέχεια, στὴν αἴθουσα τελετῶν τοῦ Μητροπολιτικοῦ Μεγάρου, οἱ δύο μαθητὲς τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου Πριγκήπου, καθοδηγούμενοι ἀπὸ τὸ δάσκαλο τοὺς κ. Στέλιο Καραγιάννη, ἐκτέλεσαν μὲ ἐπιτυχία ἕνα ἑορταστικὸ πρόγραμμα μὲ ποιήματα, ὕμνους καὶ τραγούδια, μεταδίδοντας στοὺς ἀκροατὲς τὴ σχετικὴ συγκίνηση ποὺ φέρουν αὐτὰ τὰ ἀκούσματα, καθὼς καθένας νοερὰ μεταφέρεται στὰ παιδικά του χρόνια, ὅταν ἡ ζωὴ ἦταν ἕνα πραγματικὸ πανηγύρι χαρᾶς. Ὁ Σεβασμιώτατος συνεχάρη τὸ δάσκαλο καὶ τοὺς μαθητές, στοὺς ὁποίους ἔδωσε χρήματα καὶ δῶρα.

Στὴν καθιερωμένη κοπὴ τῆς βασιλόπιτας τὸ τυχερὸ φλουρὶ ἔπεσε στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Πριγκηποννήσων. Ἀκολούθως ὁ Ποιμενάρχης, ὅπως κάθε χρόνο, ἀκολουθούμενος ἀπὸ μέλη τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς, ἐπισκέφτηκε στὸ σπίτι του τὸν ἀσθενοῦντα π. Β. Καρατζίκο καὶ τοῦ εὐχήθηκε κάθε καλὸ γιὰ τὰ ὀνομαστήριά του, πιστοποιώντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον τὸ πόσο ξέρει νὰ ἐκτιμᾷ τὰ πρόσωπα ποὺ πρόσφεραν πολύτιμες ὑπηρεσίες στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν κοινωνία μας.

Μὲ ἰδιαίτερη λαμπρότητα τελέσθηκε καὶ ἡ Θ. Λειτουργία τῶν Θεοφανείων στὸν Ἱ. Ναὸ Ἁγίου Νικολάου Χάλκης μὲ τὴν πρωτοστασία τοῦ Ποιμενάρχη. Ἦταν ἐμφανὴς ἡ παρουσία τοῦ Ἐξοχ. κ. Ἀλέξη Ἀλεξανδρή, Γεν. Προξένου τῆς Ἑλλάδος στὴν Πόλη, ἀρχόντων ὀφφικιάλων μεταξὺ τῶν ὁποίων συγκαταλέγεται καὶ ὁ Ἐντιμολ. κ. Γ. Γυφτάκης μὲ τὴν εὐγενῆ οἰκονομικὴ προσφορὰ τοῦ ὁποίου ἀνακαινίστηκε ὁ ἐν λόγῳ Ἱ. Ναός, καθὼς ἐπίσης καὶ τῶν τοπικῶν ἀρχῶν (τοῦ Ἐπάρχου καὶ τοῦ Δημάρχου τῶν Πριγκηποννήσων μὲ τὴ συνοδεία τους). Σημειωτέο ὅτι ἐφέτος ἡ παρουσία τῆς ἀστυνομίας ἦταν ἰδιαίτερα αἰσθητή. Μετὰ τὴν Θ. Λειτουργία κλῆρος καὶ λαὸς κατευνθύνθηκαν στὴν παρακείμενη προκυμαία ὅπου τελέσθηκε ἡ τελετὴ τῆς καταδύσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν ὑδάτων. Τέσσερις νέοι βούτηξαν στὰ παγωμένα νερὰ τῆς Προποντίδας ἀπὸ τοὺς ὁποίους κατάφερε ν᾽ ἀνασύρει τὸν Τίμιο Σταυρὸ πρῶτος ὁ Σ. Παπάζ. Ὁ Ποιμενάρχης χάρισε σ᾽ ὅλους χρυσοὺς σταυρούς. Τὸ καθιερωμένο γεῦμα ἀγάπης ἔγινε σὲ κέντρο τοῦ Νησιοῦ στὸ ὁποῖο παρακάθισαν 200 συνδαιτυμόνες.

Δημήτρης Δεμιρτζής

IANOYAΡΙΟΣ 2008