Είσοδος Επικοινωνία Περιεχόμενα Links Χαιρετισμός

ΟΜΙΛΙΑΙ

 

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΙΝ ΕΠΙ ΤΗ 70Η ΕΠΕΤΕΙΩ
ΑΠΟ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΦΩΤΙΟΥ Β'

(8 Ἰουλίου 2006)

ερώτατε Ποιμενάρχα τῆς θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας ἅγιε Πριγκηποννήσων κ. Ἰάκωβε,

ερώτατοι ἀδελφοὶ Ἀρχιερεῖς, Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,ποδίδοντες τὸν δίκαιον ἔπαινον καὶ τὰ ἐκ βαθέων εὐχαριστήρια τῷ τοσοῦτον συντόνως καὶ εὐστόχως προλαλήσαντι Πρωτοπρεσβυτέρου τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας λίαν ἀγαπητῷ πατρὶ Γεωργίῳ διὰ τὴν ἐμπεριστατωμένην εἰσήγησιν περὶ τοῦ τιμίου προσώπου τοῦ ἀοιδίμου προκατόχου τῆς ἡμετέρας Μετριότητος κυροῦ Φωτίου τοῦ ἀπὸ Δέρκων, εὑρισκόμεθα εἰς τὴν αὐτὴν δυσχερῆ θέσιν, εἰς ἥν εὑρέθη καὶ ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Πριγκηποννήσων Δωρόθεος ὁμιλήσας πρὸ τεσσαρακονταετίας διὰ τὸν κλεινὸν τοῦτον Πατριάρχην:

Εἶναι δύσκολο νὰ γραφῇ ἡ ἱστορία του χωρὶς βαθειὰ προετοιμασία καὶ προσευχὴ καὶ νηστεία. Χωρὶς ἀτμόσφαιρα Μοναστηριοῦ, κανδήλας καὶ εἰκονοστασίου, ὑπονοῶν διὰ τῶν φράσεων τούτων, ὅτι ὁ Πατριάρχης Φώτιος διῆλθεν ἅπαντα τὸν κατὰ πάντα χριστιανικὸν βίον Του, καὶ οὐχὶ μόνον τὴν πενταετίαν τῆς Πατριαρχείας αὐτοῦ, ἐν προσευχῇ, νηστείᾳ, ἀγρυπνίαις, τοὐτέστιν ὡς ἀληθὴς ἀσκητὴς καὶ γνήσιος ἐκφραστὴς τοῦ Ὀρθοδόξου ἀσκητικοῦ φρονήματος καὶ ἤθους τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας, συγχρόνως οὐδόλως ἀφιστάμενος ἢ ἐπιλανθανόμενος τῶν ποικίλων καθηκόντων τῶν ἀπορρεόντων ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματός Του.

Βεβαίως ἡ ἱστορία τοῦ ὑπὸ λίαν εὐγνώμονα μνείαν μακαριστοῦ Προκατόχου ἡμῶν ἐγράφη ὑπὸ διαφόρων ὁτὲ μὲν πλατύτερον καὶ ἀναλυτικώτερον, ὁτὲ δὲ ἐν βραχυλογίᾳ συντομώτερον. Δὲν δύναται, ὅμως οὐδόλως νὰ περιγραφῇ ἡ ἐσωτέρα πνευματικὴ ζωὴ οὐχὶ μόνον τούτου, ἀλλ᾽ οἰασδήποτε ἀνθρωπινῆς ψυχῆς, καθ᾽ ὅσον τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια μόνον ὁ καρδιογνώστης Κύριος γνωρίζει, ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ νεφρούς.

μεῖς θὰ ἐπιμείνωμεν σήμερον εἰς ἕν χαρακτηριστικὸν στοιχεῖον τῆς καλλικάρπου Πατριαρχείας τοῦ ἀειμνήστου Ἀνδρός: τὴν ἄρνησιν νὰ δεχθῇ δελτίον ταυτότητος (νοφούσιον) ἄνευ ἀναγραφῆς τῆς ἰδιότητος αὐτοῦ ὡς Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Τῆς ἰδιότητος, ἡ ὁποία καὶ σήμερον εἰσέτι σκοπίμως καὶ ἀνιστορήτως ἀμφισβητοῦν οἱ μὴ εἰδότες τὴν ἐν γένει ἐκκλησιαστικὴν ζωὴν καὶ τὴν ἱστορικὴν ἐξέλιξιν καὶ ὅλως εἰδικὴν θεολογικὴν καὶ ἐκκλησιολογικὴν σημασίαν τοῦ ὅρου τούτου, συνοδεύοντος ὡς ἡ σκιὰ τὸν ἄνθρωπον καὶ χαρακτηρίζοντος ἤδη ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τοῦ ς´ αἰῶνος τοὺς ἄχρι σήμερον διατελέσαντας Πατριάρχας Κωνσταντινουπόλεως.

Εἰς τὰ ἐν τῷ Πηδαλίῳ σχόλια τοῦ ΚΗ´ Κανόνος τῆς Ἁγίας Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ μέγας διδάσκαλος καὶ κανονολόγος Ὅσιος Νικόδημος, ἐξηγῶν διὰ μακρῶν τὴν ἀπαρχὴν καὶ τὴν ἐξέλιξιν τῆς προσωνυμίας τοῦ ἑκάστοτε Πατριάρχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ὡς Οἰκουμενικοῦ, σημειοῖ: Τὸ Οἰκουμενικός, δύο τινὰ δηλοὶ, ἢ γὰρ ἐκλαμβάνεται ἁπλῶς ἐν τῇ καθ᾽ ὅλου Ἐκκλησίᾳ, δηλαδὴ ὅτι ἐστὶν Ἐπίσκοπός τις ἔχων ἐξουσίαν ἰδικὴν καὶ μοναρχικὴν ἐν τῇ καθ᾽ ὅλου Ἐκκλησία ἢ δηλοῖ πολὺ μέρος τῆς Οἰκουμένης. Καθ᾽ ὅ καὶ βασιλεῖς πολλοὶ καίτοι μὴ ὄντες κύριοι ὅλης τῆς Οἰκουμένης λέγονται ὅμως Οἰκουμένης Δεσπόται, καθ᾽ ὅσον δηλαδὴ πολὺ μέρος τῆς Οἰκουμένης ἐξουσιάζουσι. Κατὰ μὲν τὸ πρῶτον σημαινόμενον, λοιπόν, οὐ λέγεται ποτὲ Οἰκουμενικὸς ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλ᾽ οὐδὲ ὁ Ῥώμης ἢ ἄλλος τινάς, εἰ μὴ μόνον ὁ Χριστός, ὁ τῆς Οἰκουμένης ὅλης ἀληθῶς Πατριάρχης... λέγεται δὲ κατὰ τὸ δεύτερον σημαινόμενον, διὰ τὸ πολὺ μέρος τῆς Οἰκουμένης ἔχειν ὑφ᾽ ἑαυτὸν καὶ πρὸς τούτοις διὰ τὸν ζῆλον καὶ τὴν πρόνοιαν ὅπου ἔχει εἰς τὴν φυλακὴν τῆς Πίστεως καὶ τῶν Συνοδικῶν καὶ πατρικῶν παραδόσεων, ὄχι μόνον ἐν τῇ ἑαυτοῦ διοικήσει, ἀλλὰ καὶ ἐν ταῖς λοιπαῖς (Πηδάλιον, σέλ. 208, 9), τῆς λέξεως λοιπαῖς ὑπονοούσης ἀσφαλῶς τὴν λέξιν βαρβαρικοῖς του αὐτοῦ λίαν σημαντικοῦ ΚΗ´ Κανόνος.

ερώτατοι ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

μεῖς οὐ περὶ κενῶν λεξιδίων καὶ τίτλων κοσμικὴν δόξαν περιεχόντων ἐρίζομεν καὶ ἀγωνιζόμεθα καὶ ὑπερμαχοῦμεν. Ό,τι σήμερον ἔχομεν, τὸ παρελάβομεν ὡς πολύτιμον ἀπόσταγμα τῆς μακραίωνος ἐκκλησιαστικῆς πείρας τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, πείρας ἐμπνεόμενης πάντοτε ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ καθοδηγοῦντος τὴν πνευματικὴν Ναῦν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. Οἱ κοσμικοὶ τίτλοι ἄνευ οὐσιαστικοῦ περιεχομένου παρέρχονται ὁμοῦ ὡς χοῦς πλατειῶν μετὰ καὶ τῶν φερόντων αὐτούς. Ὅσα ὅμως ἐλάλησε καὶ ἐνέπνευσεν ὁ Παράκλητος εἰς τοὺς ἑκάστοτε Ἁγίους τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπους, ποῖοι εἴμεθα ἡμεῖς καὶ τίνι δικαιώματι δυνάμεθα νὰ καταφρονῶμεν καὶ παραβλέπωμεν; Ὡς ἐκ τούτου, εἶναι τοσοῦτον σημαντικὸν νὰ ἀρνηθῶμεν τὴν Οἰκουμενικότητα τοῦ Πατριαρχείου μας, ὡς ἐὰν ἠθέλομεν νὰ ἐκδάρωμεν μαζοχιστικῶς καὶ πάνυ ἀνοήτως τὰ ὑλικὰ σώματα, διὰ νὰ τὰ ἀποπνευματοποιήσωμεν τάχα, μὲ φυσικὸν ἀποτέλεσμα νὰ ἀποθάνουν ἀκαρεὶ ταῦτα.

Τὸ ἐπιδηλοῦμεν καὶ διὰ μίαν εἰσέτι φορὰν καὶ θὰ τὸ ἐπαναλαμβάνωμεν ἄχρι τέλους τῆς ζωῆς ἡμῶν: Δὲν προτιθέμεθα νὰ ἀρνηθῶμεν ἰῶτα ἐν ἤ μίαν κεραίαν ἐξ ὅσων ἐν μαρτυρικοῖς αἵμασι καὶ ἱδρῶσι συνεχοῦς ἐσωτερικοῦ μαρτυρίου παρέλαβον καὶ παρέδωκαν ἡμῖν ἀδιαλώβητα οἱ πρὸ ἡμῶν ἡγούμενοι τῆς Πίστεως καὶ ἐν προκειμένῳ καὶ ὁ μακαριστὸς οὗτος Πατριάρχης Φώτιος, ὁ ἐπὶ πενταετίαν μόνον πατριαρχεύσας κατὰ τὰς θείας βουλὰς ἀλλὰ τοσοῦτον κλεῒσας τὸν Πάνσεπτον Οἰκουμενικὸν ἡμῶν Θρόνον.

Τούτου ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμούμεθα τὴν πίστιν, διότι ἡ μὲν παιδιόθεν ἀναστροφὴ αὐτοῦ ὑπῆρξεν, ὡς γνωστόν, χριστοειδὴς καὶ μαρτυρική, ἡ δὲ πίστις ἰσάξιος τῶν μεγάλων Πατριαρχῶν καὶ δὴ τοῦ ὁμωνύμου προστάτου αὐτοῦ Μεγάλου Φωτίου.
Εἴη ἡ μνήμη αὐτοῦ ἀγήρως, αἱ δὲ ἅγιαι καὶ παρρησιαστικαὶ εὐχαὶ ἀπὸ τοῦ Θρόνου τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ, ἔνθα νῦν εὑρίσκεται, ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καὶ ἡμῶν πάντων τῶν συγχρόνων ταπεινῶν διακόνων αὐτοῦ εἴησαν ἐνισχυτικαὶ καὶ συνοδοὶ ἐν πάσαις ταῖς ἐκφάνσεσι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν ἐκδαπανήσεως.
πιλέγομεν, ἀδελφοὶ ἠγαπημένοι καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ, τὴν μικρὰν ταύτην προσφώνησίν μας καὶ αὖθις ὑποκλέπτοντες λυρικὰς σειρὰς τινὰς ἐκ τοῦ ἐπιμνημοσύνου λόγου τοῦ προμνησθέντος μακαριστοῦ Ἱεράρχου Δωροθέου Πριγκηποννήσων:
Ἀπέθανεν ὁ Πατριάρχης Φώτιος μυσταγωγῶν ὅλους ἡμᾶς, ὅπως ὁ Κύριος τοὺς Μαθητάς Του. Ἄξιος διάδοχος Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ Φωτίου τοῦ Α´. Ἀλληλούια τοῦ Νησιοῦ μας. Ἡ ἀηδὼν τοῦ Φαναρίου. Ὡσαννὰ τῶν Πατριαρχῶν μας. Ἐπέκεινα τοῦ Γένους μας, τῆς καθ᾽ ὅλον Ὀρθοδοξίας. Ἀνήκει εἰς τὴν καθ᾽ ὅλου Χριστιανωσύνην. Ἀνήκει εἰς τὴν Οἰκουμένην. Τοῦ ὀφείλεται ὁ τίτλος Μέγας....

 
ΘΥΡΑΝΟΙΞΙΑ Ι.Μ.ΠΡΙΓΚΗΠΟΝΝΗΣΩΝ - 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2007

 

ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ Α. Θ. ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
ΕΠΙ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΕΙ ΟΓΔΟΗΚΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΟΣ
ΑΠΟ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΡΙΓΚΗΠΟΝΝΗΣΩΝ
(12 Ὶουνίου 2004)
ερώτατε Μητροπολῖτα Πριγκηποννήσων, ἐν Χριστῷ ἀγαπητὲ ἀδελφὲ καὶ συλλειτουργὲ κύριε Ἰάκωβε, Ἱερότατοι ἀδελφοί, Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
συμπλήρωσις ὀγδοήκοντα ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων εἶναι μία ἀξιόλογος ἐπέτειος, ἡ ὁποία συνεκέντρωσεν ἡμᾶς ἐνταῦθα. Αἱ βουλαὶ τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνεξιχνίαστοι. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἐξηγήσωμεν τοὺς λόγους ἕνεκα τῶν ὁποίων αἱ πλεῖσται τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετηνάστευσαν ἐντεῦθεν μετὰ τοῦ ποιμνίου αὐτῶν, ὑποχρεωθεῖσαι εἰς τοῦτο ἐκ τῶν ἱστορικῶν γεγονότων. Οἱοιδήποτε καὶ ἂν ἦσαν οἱ λόγοι αὐτῆς τῆς ἐξελίξεως ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία εὑρέθη εἰς τὴν ἀνάγκην νὰ ἀντιμετώπισῃ τὴν νέαν κατάστασιν καὶ ἵδρυσεν ἐν ἔτει 1924 τὴν Ἱερὰν ταύτην Μητρόπολιν, περιλαμβάνουσαν τὰς νήσους Πρίγκηπον, Χάλκην, Ἀντιγόνην καὶ Πρώτην. Ἔκτοτε ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Πριγκηποννήσων ἀποτελεῖ, ὡς γνωστόν, μίαν τῶν ζωντανῶν ἐν Τουρκίᾳ Μητροπόλεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τὸ ὀλιγάριθμον τῶν λοιπῶν ἐν Τουρκίᾳ μετὰ ποιμνίου Μητροπόλεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀναβαθμίζει τὴν σημασίαν μιᾶς ἑκάστης τούτων.
Κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ὀγδοήκοντα ἐτῶν ὑπάρξεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων ἡ μετανάστευσις τοῦ ποιμνίου συνεχίσθη καὶ ἔλαβε χαρακτῆρα ὁμαδικῆς φυγῆς ἰδίᾳ μετὰ τὰ γνωστὰ γεγονότα τῶν ἐτῶν 1955 καὶ 1964. Ἀνθρωπίνως ἡ ἀναστροφὴ τῆς πορείας εἶναι προβληματική, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν προδικάζει τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀπόφασιν τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐν τῇ γειτονικῇ Χάλκῃ λειτουργήσασα ἐπὶ ἕνα καὶ ἥμισυν αἰῶνα Θεολογικὴ Σχολὴ ἔχει κλεισθῆ ἀπὸ δεκαετιῶν, ἀλλὰ ἤδη εἰς τὸν ὁρίζοντα φαίνονται ἀνταύγειαι βεβαίως ἐλπίδος ἐπαναλειτουργίας αὐτῆς. Εἶναι ἀνεξιχνίαστοι αἱ βουλαὶ καὶ ἄπειρος ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπιτρέπει νὰ πειραζώμεθᾳ ὑπὲρ ὅ δυνάμεθα. Οὐδὲν ἀποκλείει τὴν αὔξησιν τοῦ ποιμνίου τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μητροπόλεως, ἡ ὁποία πολλὰ καὶ ἀξιόλογα προσκυνήματα περιλαμβάνει, καὶ πολλῆς εὐλογίας ἀπολαμβάνει ἐξ αὐτῶν. Δὲν διαφεύγει οὐδενὸς τὴν γνῶσιν ὅτι μία σχεδὸν δεκὰς Πατριαρχικῶν καὶ Σταυροπηγιακῶν Ἱερῶν Μονῶν εἶναι ἱδρυμένη εἰς τὰς τεσσάρας νήσους, τὰς ἀποτελούσας τὴν περιοχὴν τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μητροπόλεως.
Εὑρισκόμενοι ἐνώπιον τῶν πνευματικῶν καὶ ἱστορικῶν εὐθυνῶν μας, εἰς ἐπίγνωσιν τῶν ὁποίων καλεῖ ἡμᾶς ἡ ὀγδοηκοστὴ ἐπέτειος ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πριγκηποννήσων, ὀφείλομεν νὰ ἑστιάσωμεν τὴν στάσιν μας πρὸς δύο κατευθύνσεις. Ἡ πρώτη εἶναι ἡ ἐμμονὴ εἰς τὴν συντήρησιν τῶν παραδοθέντων εἰς ἡμᾶς ἱερῶν κειμηλίων καὶ προσκυνημάτων, ἕως ὅτου ὁ Κύριος ἐμφάνισῃ ἄλλους ἀξίους καὶ ἐπιθυμοῦντας νὰ ἀναλάβουν ἐξ εὐλαβείας τὸ ἅγιον τοῦτο ἔργον. Καὶ ἡ δευτέρα εἶναι ἡ ἐπιμονὴ εἰς τὴν πρὸς τὸν Κύριον ἡμῶν προσευχὴν ὅπως μὴ βραδύνῃ νὰ ἀνάδειξῃ τοὺς συνεχιστὰς αὐτοῦ τοῦ ἔργου. Ἀσφαλῶς ἀμφοτέρας τὰς κατευθύνσεις ταύτας περικαλύπτει καὶ ἐγκλείει ἡ ἡμετέρα πίστις καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὰ ἱερὰ τοῦ Γένους καὶ τῆς πίστεως ἡμῶν, ἀλλὰ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς κεκλημένους ὑπὸ τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν βασιλείαν Αὐτοῦ. Ἐλπίζομεν ὅτι ὁ Κύριος θὰ συγχώρησῃ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ θὰ στείλῃ τοὺς εὐλαβεῖς συνεχιστὰς τῆς λαμπρᾶς παραδόσεως τῆς πίστεώς μας εἰς τὰς νήσους ταύτας καὶ εἰς ὅλην τὴν Πόλιν καὶ χώραν. Ἡ ἁγιότης ἡμῶν ἀποτελεῖ στοιχεῖον τὸ ὁποῖον θὰ ἐφελκύσῃ τὴν θείαν χάριν, τὴν τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσαν καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσαν.
Εὐχόμεθα ἀπὸ καρδίας ὁ Κύριος νὰ ἐκπλήρωσῃ τὰς προσδοκίας ὅλων μας, νὰ χαρίζῃ εἰς τὸν ἄξιον ποιμενάρχην τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μητροπόλεως ἀδελφὸν Μητροπολίτην κ. Ἰάκωβον ὑγείαν καὶ μακροημέρευσιν καὶ εἰς τοὺς πιστοὺς αὐτῆς τὰ αὐτά, τοῖς πᾶσι δὲ πᾶσαν εὐλογίαν.
Γένοιτο.